Niehove in tijden van Corona

Kunstlessen geven achter de laptop

door: Marrit de Groot

Ik hoorde net op de radio dat we alweer de zesde week van de coronamaatregelen ingaan. Dat betekent dat ik al vijf weken thuis werk. Thuis – digitaal – kunst lesgeven, ik kon me er tot vijf weken geleden eigenlijk nog geen enkele voorstelling van maken. Nu is het toch mijn realiteit van de dag. Waar ik tot vijf weken geleden iedere dag groepen leerlingen in mijn atelier mocht verwelkomen ‘zie’ ik mijn leerlingen nu van achter een computerscherm, en dat is best gek.

  mijn werkplek de afgelopen vijf weken

Het is een roerige tijd, zoveel onduidelijkheden, daar wordt geen mens blij van. Afgelopen week las ik ook dat de onderwijsraad eventueel met het inkorten van de zomervakantie wil voorkomen dat kinderen onderwijsachterstanden op lopen. Dat maakt mij best wel een beetje boos. Ik zet namelijk, samen met al mijn collega’s in het onderwijs, op dit moment alle zeilen bij om het leven en het leren voor de kinderen zo normaal mogelijk te maken in deze bizarre tijden. Alles om ouders te ontzien, zoveel mogelijk echt lesgeven en niet alleen maar huiswerk opgeven, want wij weten ook dat ouders geen docenten zijn en dat het echt een hele kluif is om je kinderen nu thuis te hebben en zelf ook nog – vanuit huis – te moeten werken.

  videobellen met kleine groepjes leerlingen en een kopje koffie

Binnen een paar dagen hadden wij als school de online lessen voor elkaar. Hier gaan de lessen gewoon door maar dan vanuit huis. Ik zit hele dagen achter de laptop les te geven en ik moet zeggen, dat valt me best zwaar. We werken met eenzelfde soort rooster als normaal en ook de toetsen worden online afgenomen. Er moet ontzettend veel gebeuren. Daar waar je anders contact kan maken met groepen leerlingen gaat dat nu moeilijker. Toch wil ik al mijn leerlingen volgen, feedback geven, creatief uit dagen en inspireren. Dat betekent dat ik met iedere leerling individueel contact onderhoudt. Met de ene meer dan met de andere, maar ik probeer echt om met alle 237 leerlingen contact te houden. Dit doen we door middel van videobellen, maar ook via onze online leeromgeving waar we met elkaar kunnen chatten en waar ze foto’s van hun werk inleveren, waar ik vervolgens feedback op geef via een spraakbericht. Of ik probeer mijn feedback in geschreven woorden te vatten. Zeker voor het vak kunst is het zoeken naar de juiste weg. Het simpel weg even voor doen van een bepaalde techniek is nu lastig en dan hebben we het nog niet eens over het gebrek aan materiaal. Ik kan er niet vanuit gaan dat alle kinderen thuis allerlei materialen hebben om kunstwerken mee te maken. Ik moet mijn opdrachten dus zo maken dat ieder kind met of zonder uitgebreide voorraad aan materialen er mee uit de voeten kan. 

  

  1. het resultaat van een tableau vivant (levend schilderij) opdracht (leerjaar 1)    
  2. het maken van een papier colle geïnspireerd op de papier collages van Matisse (leerjaar 1)

 

Het omgooien van je complete lesprogramma vraagt veel energie, creativiteit en flexibiliteit. Desalniettemin sta ik versteld van hoe goed dit eigenlijk gaat. Hoe goed en gemotiveerd de leerlingen aan het werk zijn en de resultaten zijn af en toe verbluffend. Ik was bang dat ik deze manier van lesgeven niks zou vinden, dat ik er weinig positieve energie uit zou halen, maar niets is minder waar. De dagen vliegen voorbij en we hebben het leuk met elkaar. Ik ben ook erg trotst op onze school, mijn leerlingen en collega’s dat we dit zo gigantisch snel voor elkaar hebben gekregen. Maar doe mij toch maar gauw weer een echt klaslokaal gevuld met gezonde leerlingen die staan te popelen om weer naar school te gaan!

 Pas goed op elkaar en blijf gezond! Liefs Lester & Marrit

     

8 reacties

  1. Geweldig dat de lessen op deze manier doorgaan, Marrit. Ik snap wel dat je het echte contact mist, maar ik zie dat er ook prachtige dingen gebeuren!

Geef een reactie

7 + 17 =